Zwemmen is een levensbehoefte.
Een dag niet gezwommen is een dag niet geleefd.
Rustig baantjes trekkend, regelmatig en diep ademend, herstellen de longen zich van herfst en winter.
In het water verliest het lichaam zijn gewicht, de geest zijn verwarring.
In dat aardse element kan ik ontspannen en zweven mijn gedachten als vrije vissen, de Barracuda ontkomen.
Na tien baantjes dalen de gedachten naar het onbewuste en ga ik filosoferen, niet zoeken naar waarheid maar naar de betekenis van de dingen in de dialoog met mezelf, zoals: ‘de betekenis van het leven is de liefde’, of ‘de illusie is sterker dan de realiteit’, of ‘als de moraal van een god moet komen, heeft de mens afgedaan’.
De ene gedachte haalt de andere uit, dus ik loop naar de douche met een hele berg tekst onder de denkbeeldige badmuts, maar in de doucheruimte staan dan meestal zeven lachende jongetjes, die als vrolijke bloemen uit de tegelmuur groeien aan lange waterstralen. Hun aanblik spoelt al mijn diepzinnige gedachten weg die gorgelend verdwijnen in het afvoerputje. En dan is er altijd wel een meelevend knaapje dat zijn warme waterstraalstengel aan mij afstaat, afgaand op mijn uiterlijk met de woorden: ‘Kom maar hier, Vader Abraham!’
Nee, diepzinnige gedichten kan ik zo niet schrijven.
Echte literatuur ontluikt in eenzaamheid en bloeit niet aan de borders van een zwembad maar als waterlelies op de donkere vijvers van het onbewuste.
Ga voor meer verhalen naar 'De Boeken van David Das' op zijn website w w w. d a v i d d a s .nl
Geen opmerkingen:
Een reactie posten